Dwie nowe kolekcje zaprojektowane przez Nawera dla marki Tubądzin brzmią jak wizualna symfonia, w której szum przechodzi w ciszę, a błąd staje się formą. White_Noise oraz Modular_Glitch przenoszą język współczesnej sztuki do wnętrz, odwołując się do estetyki miejskiego rytmu, cyfrowych zakłóceń i kojącego, niemal medytacyjnego szumu tła.
Tubądzin od lat rozwija platformę Tubądzin Meets Art, powołaną po to, by łączyć ceramikę z wrażliwością artystów. To w jej ramach powstają projekty z pogranicza rzemiosła i sztuki – od współprac z Wojciechem Siudmakiem i Maciejem Zieniem po artystyczne dialogi z Anią Rudak i Dorotą Koziarą. Wspólne działania z instytucjami kultury, takimi jak Zachęta czy Łazienki Królewskie, konsekwentnie wzmacniają ten kierunek, otwierając markę na nowe języki ekspresji.
Spotkanie z Nawerem jest naturalną kontynuacją tej filozofii i jednocześnie rozpoczęciem nowego rozdziału. Łukasz Habiera, znany jako Nawer, wywodzi się z estetyki graffiti, którą z czasem przeniósł do przestrzeni galerii i projektów użytkowych. Jego charakterystyczne kompozycje oddają tempo współczesnego życia – pełnego zakłóceń, ale i nieoczekiwanej harmonii. Praca z ceramiką otwiera przed artystą kolejną przestrzeń: umożliwia przeniesienie wizualnego eksperymentu w skalę wnętrza i codziennego doświadczenia materiału.
White_Noise to kolekcja, w której cisza nie oznacza pustki. To raczej delikatny, równy szum, wprowadzający wewnętrzny porządek. Powierzchnia inspirowana zgniecionym papierem tworzy nieregularne załamania, które prowadzą światło i inaczej je odbijają w zależności od pory dnia i kąta patrzenia. Faktura żyje wraz z wnętrzem: subtelnie zmienia się pod wpływem oświetlenia, dodając ścianom głębi i taktylności, która zachęca, by zatrzymać wzrok na dłużej.
Modular_Glitch czerpie z estetyki błędu i cyfrowych zakłóceń, przekształcając je w narzędzie kompozycji. Geometryczne moduły układają się w powtarzalne sekwencje, które można swobodnie konfigurować. Powtarzalność jest tu świadomie „rozszczelniana”, dzięki czemu struktura nabiera rytmu przywodzącego na myśl kod lub cyfrową siatkę. Efektem jest system otwarty – użytkownik staje się współtwórcą aranżacji, komponując własne warianty i decydując o stopniu intensywności wzoru.
Obie kolekcje budują pomost między sztuką a użytkowością. White_Noise pracuje światłem i cieniem, niosąc spokój i porządek, podczas gdy Modular_Glitch wprowadza puls energii, kontrolowany dysonans i możliwość tworzenia indywidualnych układów. Ich wspólnym mianownikiem jest wrażliwość na rytm współczesności oraz przekonanie, że to, co w kulturze masowej bywa uznawane za błąd, może stać się źródłem piękna.
W projektach mieszkaniowych White_Noise z łatwością stworzy wyciszające tło dla strefy dziennej, sypialni czy holu, podkreślając grę naturalnego światła. Modular_Glitch dobrze odnajdzie się w przestrzeniach, które potrzebują wyraźnego akcentu – od kuchni i łazienek po ściany reprezentacyjne w salonach czy lobby – pozwalając skalować ekspresję od subtelnego rytmu po odważną, graficzną wypowiedź. W obu przypadkach ceramika staje się medium opowieści: o ruchu, pauzie, napięciu i harmonii.
Nawer dla Tubądzin to spotkanie doświadczenia i eksperymentu. White_Noise i Modular_Glitch nie tylko reinterpretują język street artu w skali wnętrza, lecz także pokazują, jak ceramiczna powierzchnia może „grać” niczym partytura – raz wyciszona, raz pełna pulsującej energii. To sztuka w rytmie miasta, gotowa, by na stałe zamieszkać w codzienności.
Zdjęcia: Materiały prasowe.
