Czy architektura może jednocześnie opowiadać historię miejsca i odpowiadać na potrzeby współczesnego miasta? W Śródmieściu Warszawy, przy ulicy Anielewicza 15A, powstaje MURANO – projekt pracowni BBGK Architekci, który wpisuje się w wyjątkowy kontekst Muranowa. To przestrzeń, gdzie warstwy historii – przedwojennej tkanki miejskiej, powojennej odbudowy i współczesnej metropolii – współistnieją w niezwykle gęstej, znaczeniowej strukturze. Inwestycja powstaje z myślą o mieszkańcach poszukujących nie tylko wysokiej jakości przestrzeni do życia, ale również miejsca zakorzenionego w miejskiej ciągłości.
Miasto jako punkt wyjścia
Projekt MURANO wyrasta bezpośrednio z charakteru dzielnicy. – Miasto to ciągłość. Projekt MURANO podporządkowaliśmy logice miasta i charakterystyce przestrzeni Muranowa – podkreślają architekci z BBGK. Lokalizacja przy dawnej ulicy Gęsiej, niegdyś tętniącej życiem części Warszawy, stała się ważnym punktem odniesienia dla całej inwestycji.
Nowy budynek kontynuuje miejską pierzeję, przywracając ulicy aktywność dzięki lokalom usługowym zaplanowanym w całej długości parteru. To świadomy gest – próba odtworzenia wielofunkcyjnego, miejskiego charakteru tej części Muranowa, w której życie toczy się nie tylko w mieszkaniach, ale również na poziomie ulicy. Szczególnym elementem projektu jest włączenie odkrytego podczas badań archeologicznych bruku dawnej ulicy Gęsiej do nowych przestrzeni publicznych. Historyczna nawierzchnia stanie się częścią placu centralnego oraz kameralnych skwerów, tworząc materialne połączenie przeszłości z teraźniejszością.
Architektura w dialogu z otoczeniem
Forma budynku jest współczesna, ale powściągliwa. Architekci zdecydowali się na prostą bryłę opartą na klasycznych proporcjach i czytelnym podziale na bazę, korpus i zwieńczenie. To architektura, która nie dominuje, lecz porządkuje przestrzeń – tworząc eleganckie tło dla silnych akcentów urbanistycznych, takich jak Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN.
Elewacje zaprojektowano z betonu architektonicznego barwionego w masie, o widocznym kruszywie i szlifowanej powierzchni. Ich kolorystyka – beże i przełamane szarości – nawiązuje do charakterystycznych tonów muranowskich tynków oraz odkrytego bruku. Subtelne detale, takie jak trójpodział okien inspirowany projektami Bohdana Lacherta czy ażurowe loggie, wprowadzają lekkość i rytm, budując spójną relację z otoczeniem.
Zieleń i przestrzenie wspólne
Jednym z najważniejszych elementów projektu jest obecność zieleni – wpisanej w strukturę budynku na wielu poziomach. Pojawia się ona nie tylko w przestrzeniach publicznych przyziemia, ale także na loggiach, tarasach oraz dachach, tworząc kaskadową kompozycję zielonych pagórków. Inspiracją były miejsca, w których natura staje się integralną częścią architektury, jak ogrody na dachu Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego.
Projekt MURANO zakłada również rozbudowany system przestrzeni wspólnych. Oprócz zielonych tarasów znajdą się tu strefy ciszy i medytacji, miejsca spotkań, sale treningowe oraz sauna. To rozwiązania, które odpowiadają na współczesne potrzeby mieszkańców, wspierając zarówno regenerację, jak i budowanie relacji sąsiedzkich.
MURANO nie jest próbą odtworzenia przeszłości ani radykalnego zerwania z nią. To projekt, który traktuje historię jako punkt wyjścia do dalszego rozwoju. Dzięki temu powstaje architektura osadzona w kontekście, a jednocześnie otwarta na przyszłość – spójna z miastem, które nieustannie się zmienia.
Zakończenie budowy planowane jest na IV kwartał 2026 roku.
Zdjęcia: materiały prasowe.
