Projekt „Keeping flowers alive. Acoustic ikebana”, autorstwa znanej polskiej artystki Katarzyny Krakowiak-Bałki, zdobył ogromne uznanie podczas swojej prezentacji w Tokio. Wystawa, która odbywa się w kamiennym ogrodzie „Tengoku” należącym do Fundacji Sogetsu, zachwyca synergią różnych form artystycznych oraz wieloaspektowym przekazem, który łączy dźwięk, obraz, roślinność i design. Wydarzenie, które rozpoczęło się 8 listopada cyklem koncertów i performance’ów, potrwa do 20 listopada 2024 roku. Projekt powstał we współpracy z Instytutem Adama Mickiewicza, Zachętą – Narodową Galerią Sztuki w Warszawie oraz Instytutem Polskim w Tokio.
Szkoła Sogetsu – źródło inspiracji
Koncepcja instalacji Katarzyny Krakowiak-Bałki opiera się na prawie stuletniej tradycji szkoły ikebany Sogetsu. W ówczesnym czasie szkoła ta rzuciła wyzwanie tradycyjnym zasadom układania kwiatów, postrzegając artystyczną ekspresję jako wartość wyższą niż restrykcyjne normy. Artystka w pełni oddała ducha tej filozofii, przekształcając tradycyjny japoński kamienny ogród w nową przestrzeń, w której natura spotyka się z technologią. Podobnie jak w ikebanie, w której istotna jest pustka pomiędzy elementami, Krakowiak-Bałka ukazuje jak dźwięki, roślinność i design mogą współistnieć, by wzbogacić percepcję przestrzeni.
Pustka, w której zakwitły dźwięki
Projekt artystki wykorzystuje nowoczesne technologie akustyczne, które wypełniają przestrzeń ogrodu „Tengoku” pulsującym życiem. Dźwięki, emitowane z głośników, stały się artystyczną wizją roślinnych kształtów oraz odgłosów natury, jednocześnie wykorzystując mikrofony kontaktowe i samoaktywujące się głośniki, by wzmocnić subtelne dźwięki kwiatów. Tkanina plisowana, wykonana ręcznie przez artystkę, rezonowała z akustyką ogrodu, tworząc dynamiczną, pełną napięć przestrzeń, w której dźwięk i cisza, forma i pustka współistniały w harmonii. Instalacja była miejscem, które angażowało odbiorcę, zapraszając do przeżywania artystycznej przygody, w której granice między dziełem a odbiorcą stawały się nieostre.
Serce instalacji: czerwona lilia
W centrum tej elektroakustycznej kompozycji znajdowała się czerwona lilia (Lycoris radiata), kwiat o wielu znaczeniach w kulturze japońskiej. Jego toksyczne właściwości w połączeniu z pięknem stały się metaforą kruchych granic między pięknem a niebezpieczeństwem. Wykorzystanie akustycznych rezonansów roślin miało na celu ukazanie tej dwoistości natury, pokazując równocześnie skomplikowaną dynamikę życia i mechanizmy przetrwania, które składają się na obraz natury.
Refleksje nad naturą i technologią
Projekt „Keeping flowers alive. Acoustic ikebana” ukazuje, jak bliskie współczesnej sztuce mogą być technologie i natura, tworząc nowe wartości i budując emocje w artystycznej przestrzeni. W tym dziele sztuki Katarzyna Krakowiak-Bałka podjęła próbę odpowiedzi na pytania dotyczące współczesnych wyzwań i zagrożeń, zwracając uwagę na delikatną równowagę między człowiekiem a naturą, która jest łatwa do zakłócenia. Projekt skłania do refleksji nad złożoną i trudną relacją między ludźmi a światem przyrody, jednocześnie przywracając utraconą więź między tymi dwoma sferami.
Fot. i . oprac. na podst.: mat. prasowy.
